Wat kost een vakantiewoning in Frankrijk aan belastingen?

Een vraag van een TWERES-lid

Een lid van TWERES overweegt een vakantiewoning in Frankrijk te kopen. Welke belastingen moet het budget opvangen als de woning alleen voor eigen gebruik dient? En wat verandert er als ze ook enkele weken wordt verhuurd? We rekenen het uit voor een bestaande woning van € 250.000, gekocht door iemand die fiscaal inwoner van België blijft.

1  Bij de aankoop

De Franse notaris int de overdrachtsrechten en andere heffingen bij het verlijden van de akte. Samen met het ereloon en de aktekosten vormen die de frais de notaire. Bij een bestaande woning hangt het bedrag onder meer af van het departement. Voor nieuwbouw waarop de Franse btw van toepassing is, ziet de berekening er anders uit. Vraag een raming op basis van de woning en de koopprijs.  Franse simulator aankoopkosten

Bij een bestaande woning van € 250.000 kunt u als eerste raming rekenen op € 17.500 tot € 20.000 aan aankoopkosten (7 à 8% van de koopprijs). Voor nieuwbouw van dezelfde prijs bedragen die kosten doorgaans € 5.000 tot € 7.500 (2 à 3%), als het verlaagde regime van toepassing is.  Notaires de France

In België meldt u de verwerving binnen vier maanden aan de FOD Financiën, doorgaans via MyMinfin. De FOD stelt een Belgisch kadastraal inkomen (KI) vast. Dat dient voor uw Belgische aangifte en staat los van de Franse kadastrale huurwaarde.  FOD Financiën over buitenlands vastgoed

Ook in Frankrijk is er een meldingsplicht. Elke eigenaar geeft via de online dienst Gérer mes biens immobiliers op impots.gouv.fr aan hoe de woning wordt gebruikt: als hoofdverblijf, als tweede verblijf of als verhuurde woning. Na de aankoop, en telkens als het gebruik wijzigt, doet u die aangifte vóór 1 juli van het volgende jaar.

2  Als u de woning zelf gebruikt

Frankrijk — Taxe foncière. Deze jaarlijkse vastgoedbelasting is verschuldigd door wie op 1 januari eigenaar is. Op hetzelfde aanslagbiljet staat vaak ook de heffing voor de ophaling van huishoudelijk afval. De tarieven verschillen lokaal.  Franse fiscus over lokale belastingen

Frankrijk — Taxe d’habitation sur les résidences secondaires. Deze jaarlijkse belasting is verschuldigd als u op 1 januari over de gemeubelde woning kunt beschikken. De berekening steunt op de Franse kadastrale huurwaarde en lokale tarieven. Bevoegde gemeenten kunnen hun aandeel in de belasting met 5% tot 60% verhogen.  Berekening van de taxe d’habitation

Voor ons voorbeeld nemen we € 1.100 aan taxe foncière en € 1.000 aan taxe d’habitation, samen € 2.100 per jaar. Ter vergelijking: in 2025 bedroeg de taxe foncière gemiddeld € 1.117 per particuliere eigenaar. Daar kunnen meerdere panden onder vallen. In 2025 bedroeg de taxe d’habitation gemiddeld € 1.051 per belaste tweede woning van het type huis en € 1.282 per belast appartement. Voor uw woning geven de aanslagbiljetten van de verkoper een betere basis. Kijk ook of er een afvalheffing op staat.  Franse cijfers over de taxe foncière · Franse cijfers over de taxe d’habitation

België — Personenbelasting. Vermeld het Belgische KI in vak III en vraag daar de verdragsvrijstelling. België verleent in beginsel een vrijstelling met progressievoorbehoud. Het Franse vastgoedinkomen kan daardoor het tarief op uw andere, in België belastbare inkomsten verhogen.  Belgisch-Frans dubbelbelastingverdrag

Frankrijk kent ook een vastgoedvermogensbelasting, de impôt sur la fortune immobilière (IFI). Voor een niet-inwoner komt die in beeld als het totale netto belastbare Franse vastgoedvermogen op 1 januari meer dan € 1,3 miljoen bedraagt.  IFI voor niet-inwoners

3  Als u de woning ook verhuurt

Franse inkomstenbelasting. Ongemeubelde verhuur levert revenus fonciers op. Bij gemeubelde verhuur behandelt Frankrijk de opbrengst als bénéfices industriels et commerciaux (BIC). Voor inkomsten van 2026 bedraagt de forfaitaire kostenaftrek onder het micro-BIC-regime 30% voor een niet-geklasseerde vakantiewoning (omzetgrens € 15.000) en 50% voor een officieel geklasseerde woning (omzetgrens € 83.600). Onder het werkelijke regime bepalen de aftrekbare kosten mee het belastbare resultaat.  Franse regels voor gemeubelde verhuur

Voor niet-inwoners gelden in beginsel minimumtarieven van 20% en 30%, naargelang de schijf van het netto belastbare inkomen. U kunt een lager gemiddeld Frans tarief aanvragen als uw wereldinkomen daartoe aanleiding geeft. Wie onder de verplichte Belgische sociale zekerheid valt en in Frankrijk heffingen op vermogensinkomsten verschuldigd is, betaalt doorgaans alleen de solidariteitsheffing van 7,5% boven op de inkomstenbelasting. Bij toeristische verhuur met meer dan € 23.000 aan jaarontvangsten moet u nagaan welk socialezekerheidsstelsel van toepassing is.  Franse belastingberekening · Sociale heffingen

Stel dat u de woning enkele weken zelf gebruikt en € 10.000 bruto ontvangt uit toeristische verhuur. Bij een niet-geklasseerde woning blijft na 30% forfaitaire aftrek € 7.000 belastbaar in Frankrijk. Tegen 20% inkomstenbelasting betaalt u € 1.400. Daar komt € 525 solidariteitsheffing bij als het tarief van 7,5% geldt. Dat is samen € 1.925 op de huur, of € 4.025 inclusief de € 2.100 aan lokale belastingen uit het voorbeeld. Een eventuele CFE en het Belgische progressie-effect komen daar nog bij.

Is de woning officieel geklasseerd, dan blijft onder dezelfde aannames € 5.000 belastbaar. De Franse inkomstenbelasting en solidariteitsheffing op de huur komen dan samen op € 1.375.

Franse lokale belastingen. De taxe foncière blijft verschuldigd. Reserveert u zelf vakantieweken, dan blijft doorgaans ook de taxe d’habitation verschuldigd, zelfs als op 1 januari toeristen in de woning verblijven. Daarnaast kan de lokale bedrijfsheffing CFE verschuldigd zijn, tenzij een vrijstelling geldt. Bij exclusieve verhuur zonder recht op eigen gebruik valt die belasting voor de eigenaar in beginsel weg en kan wel de CFE verschuldigd zijn. Voor de CFE bestaan vrijstellingen, onder meer voor beperkte ontvangsten en, afhankelijk van de plaatselijke regeling, voor verhuur van de eigen vakantiewoning. Bij toeristische verhuur kan ook een taxe de séjour gelden, die doorgaans aan de gasten wordt aangerekend.  CFE en taxe d’habitation · Toeristenbelasting per gemeente

Belgische personenbelasting. Bij verhuur aan particulieren die de woning privé gebruiken, geeft u voor het onroerende gedeelte in beginsel het KI aan, met vrijstelling onder progressievoorbehoud. Bij gemeubelde verhuur beschouwt de Belgische fiscus een deel van de huur als roerend inkomen. Bij één globale huurprijs rekent hij doorgaans 40% toe aan het meubilair. Na 50% forfaitaire kostenaftrek en tegen 30% belasting is dat € 600 bij € 10.000 huur, als de Belgische heffing verschuldigd is.

Of België het meubelgedeelte mag belasten, blijft betwist onder het Belgisch-Franse verdrag van 1964 (lees hierover onze vorige blog). Het nieuwe verdrag van 2021 is nog niet in werking.  FOD Financiën over verhuur via platforms · Jubel over gemeubelde verhuur in het buitenland

Wat vraagt u op vóór u een bod doet

Vraag de verkoper vóór u een bod doet om de recentste aanslagbiljetten van de taxe foncière en, als die geheven werd, de taxe d’habitation. Laat de notaris de aankoopkosten ramen. Als u rekent op inkomsten uit toeristische verhuur, vraag dan ook aan de mairie welke registratie of vergunning op dat adres vereist is en welke toeristenbelasting geldt. Met de loi Le Meur wordt de registratie van gemeubelde vakantiewoningen bovendien in heel Frankrijk verplicht, via een nationale online dienst die de overheid aankondigde voor het vierde kwartaal van 2026.  Franse regels voor toeristische verhuur

Gemeubelde vakantiewoning in Frankrijk: mag België een deel van de huur belasten?

Verhuurt u als Belgische inwoner een gemeubelde vakantiewoning in Frankrijk? Dan kan het gebeuren dat Frankrijk de volledige huur in aanmerking neemt en de Belgische fiscus daarnaast een deel ervan belast als vergoeding voor het meubilair. Een lid van TWERES kreeg om die reden een Belgische belastingcorrectie voor meerdere aanslagjaren. We willen weten hoeveel eigenaars in dezelfde situatie zitten en of zij hun dossiers samen kunnen laten behandelen.

Waarom rekent de Belgische fiscus 40% toe aan het meubilair?

Bij niet-beroepsmatige verhuur maakt het Belgische belastingrecht een onderscheid tussen inkomsten uit de woning en inkomsten uit de inboedel. Als de huurovereenkomst één gezamenlijke prijs vermeldt, rekent de fiscus forfaitair 40% van de huur toe aan het meubilair. Daarop kan de eigenaar een kostenforfait van 50% toepassen. Het resterende netto roerende inkomen wordt in de regel belast tegen 30%. Bij € 10.000 aan huur komt dat, met toepassing van het kostenforfait, neer op € 600 Belgische belasting op het meubelgedeelte.

Welk land mag volgens het verdrag heffen?

Artikel 3 van het Belgisch-Franse dubbelbelastingverdrag van bepaalt dat inkomsten uit onroerende goederen, met inbegrip van hun toebehoren, uitsluitend belastbaar zijn in het land waar het goed ligt. Voor een vakantiewoning in Frankrijk is dat dus Frankrijk. Voor de betekenis van het begrip ‘onroerend goed’ verwijst het verdrag naar het recht van het land waar de woning ligt.

De Belgische minister van Financiën verdedigde in de Kamer een opsplitsing van de huur. Volgens hem valt het deel voor het meubilair onder artikel 8 van het verdrag, dat de inkomsten uit de verhuur van roerende goederen in beginsel toewijst aan het woonland van de verhuurder. Voor een Belgische inwoner zou België dus op dat deel mogen heffen.

Daar valt tegen in te brengen dat een gast één prijs betaalt voor een verblijf in een ingerichte woning. De bedden, tafel en keukenuitrusting worden samen met de woning ter beschikking gesteld. In die omstandigheden is het verdedigbaar dat de inboedel voor het verdrag tot het toebehoren van de woning behoort en dat artikel 3 bijgevolg op de volledige huur van toepassing is.

Wat heeft het Hof van Cassatie beslist?

Het Hof van Cassatie behandelde op 25 april 2025 een zaak over een Belgische inwoner die een tiental gemeubelde vakantieverblijven in Frankrijk verhuurde. In twee jaren maakte hij verlies. De vraag was of hij die verliezen mocht aftrekken van zijn Belgische beroepsinkomsten. Het Brusselse hof van beroep had de aftrek geweigerd omdat de inkomsten voor het verdrag als onroerende inkomsten golden. Het Hof van Cassatie vernietigde dat arrest. Of de verhuur voor de Belgische belastingwet een beroepsactiviteit vormde en de verliezen voor aftrek in aanmerking kwamen, moest volgens het Hof aan de hand van het Belgische recht worden beoordeeld. Het verwees de zaak naar het hof van beroep te Antwerpen.

Het arrest verduidelijkt twee vragen die bij gemeubelde verhuur gemakkelijk door elkaar lopen. Het verdrag bepaalt welk land mag heffen. Het nationale recht bepaalt vervolgens hoe dat land de inkomsten fiscaal behandelt. Zo kan Frankrijk de huur volgens zijn eigen wetgeving als bénéfices industriels et commerciaux (BIC) behandelen, terwijl artikel 3 van het verdrag de inkomsten aan Frankrijk toewijst. Omgekeerd volstaat de Belgische 60/40-regel op zichzelf niet om België het recht te geven een deel van de huur te belasten. [4, 5]

De verdeling van de huurprijs tussen woning en meubilair lag in de cassatiezaak buiten het geschil. De vraag of België het meubelgedeelte van een Franse vakantiewoning mag belasten, blijft dus open. Er is wel een uitspraak over een vergelijkbaar geval. Op 14 maart 2022 oordeelde de Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg te Brussel dat België ook het meubelgedeelte van de huur van een Griekse vakantiewoning moest vrijstellen. De fiscus stelde hoger beroep in. Het vonnis biedt een aanknopingspunt, al steunde het op het verdrag met Griekenland en op het Griekse recht.

Kreeg u ook een Belgische aanslag?

TWERES wil nagaan of eigenaars met vergelijkbare dossiers samen een fiscaal advocatenkantoor kunnen inschakelen. Elke eigenaar betwist zijn eigen aanslag, maar een gezamenlijke voorbereiding kan de kosten per deelnemer beperken. Zodra duidelijk is hoeveel eigenaars belangstelling hebben, kunnen we een kantoor vragen om een concreet voorstel.

Wilt u uw ervaring delen of vrijblijvend uw belangstelling melden? Mail naar info@tweres.be met als onderwerp ‘Vakantiewoning Frankrijk’. Vermeld om welke aanslagjaren het gaat, of u al bezwaar hebt ingediend en, als u een beslissing hebt ontvangen, wanneer die aan u is meegedeeld. Deel uw belastingdocumenten enkel privé.

Is uw bezwaar afgewezen? Dan hebt u in beginsel drie maanden vanaf de kennisgeving van de beslissing om naar de bevoegde rechtbank van eerste aanleg te stappen. Laat uw termijn meteen nakijken, ook als u belangstelling hebt voor een gezamenlijke aanpak.

Nieuwe Spaanse regelgeving zet Belgische eigenaars van tweede verblijven onder druk

Sinds april 2025 zijn eigenaars van tweede verblijven in Spanje, waaronder meer dan 70.000 Belgen, geconfronteerd met ingrijpende wijzigingen in de regelgeving rond toeristische verhuur. De hervormingen, ingevoerd door de regering-Sánchez, beogen een betere bescherming van de lokale woningmarkt, maar zorgen tegelijk voor onzekerheid en frustratie bij buitenlandse eigenaars.

Wat is er precies veranderd?

De kern van de nieuwe wetgeving draait om toeristische verhuur. Eigenaars die hun woning willen verhuren aan toeristen, moeten voortaan:

  • Expliciete toestemming verkrijgen van de mede-eigenaars (de comunidad de propietarios). Deze toestemming vereist een tweederdemeerderheid, zowel in aantal bewoners als in eigendomsquotas.
  • Minstens negen maanden op voorhand aangeven wanneer ze hun woning zelf willen gebruiken. Dit beperkt de spontane beschikbaarheid van het tweede verblijf aanzienlijk.

Deze maatregelen gelden vanaf 3 april 2025. Wie vóór die datum al over een geldige toeristische verhuurvergunning beschikte, mag blijven verhuren onder de oude voorwaarden, tenzij de mede-eigenaars alsnog beperkingen opleggen.

Juridische implicaties voor Belgische eigenaars

Voor Belgische eigenaars zijn de gevolgen niet min:

  • Verlies van flexibiliteit: De verplichte voorafmelding van eigen gebruik maakt het moeilijk om last-minute naar het tweede verblijf af te reizen.
  • Beperkte verhuurmogelijkheden: Zonder de vereiste toestemming van de mede-eigenaars is toeristische verhuur verboden. Overtredingen kunnen leiden tot forse boetes.
  • Onzekerheid bij aankoop: Nieuwe kopers moeten rekening houden met het risico dat verhuur onmogelijk wordt gemaakt door de VvE (vereniging van eigenaars).

Wat blijft wél mogelijk?

  • Langdurige verhuur (meer dan twee maanden) valt in veel regio’s buiten de strengste regels. In sommige gevallen is zelfs geen vergunning vereist.
  • Bestaande vergunningen blijven geldig, zolang de VvE geen nieuwe beperkingen oplegt.
  • Nieuwbouwprojecten met verhuurgarantie winnen aan populariteit. Deze bieden vaak een stabiel rendement zonder administratieve rompslomp.

Waarom deze maatregelen?

De Spaanse overheid wil met deze hervormingen de druk op de woningmarkt verlichten. In steden als Valencia, Málaga en Palma de Mallorca klagen bewoners al jaren over overlast, stijgende huurprijzen en een tekort aan betaalbare woningen. De nieuwe regels zijn bedoeld om het evenwicht tussen toerisme en leefbaarheid te herstellen.

Wat kunnen leden van TWERES doen?

  • Informeer bij uw syndicus of VvE over de huidige statuten en stemverhoudingen.
  • Laat u juridisch bijstaan bij het aanvragen van verhuurvergunningen of het betwisten van beperkingen.
  • Overweeg alternatieve verhuurvormen, zoals langdurige verhuur of samenwerking met erkende verhuurplatformen die voldoen aan de nieuwe regelgeving.

Belastingen op tweede verblijven in Frankrijk: wat Belgische eigenaars moeten weten (2025)

Frankrijk blijft een topbestemming voor Belgische tweede verblijvers, van de Provence tot de Atlantische kust. Maar naast zon en cultuur komt ook het fiscale plaatje kijken.  TWERES ontvangt wekelijks vragen van Belgische leden over de fiscale aspecten van hun tweede verblijf in Frankrijk. Dit artikel probeert een bondig overzicht te geven van de belastingen op je Frans vastgoed, zowel vanuit de Franse als de Belgische overheid, mét aandacht voor regionale verschillen en vermogensbelasting.

1. Lokale Franse belastingen: meer dan postkaartjes alleen

Als eigenaar van een woning in Frankrijk betaal je jaarlijks twee gemeentelijke belastingen:

Taxe foncière (eigenaarsbelasting)

    • Gebaseerd op de huurwaarde van je pand (valeur locative cadastrale), vermenigvuldigd met een lokaal tarief.
    • Tarieven verschillen sterk per gemeente. Voor een appartement van 80 m²:
      • Parijs: €2.800
      • Dordogne: ± €700

Taxe d’habitation (gebruikersbelasting voor tweede verblijven)

    • Afschaffing sinds 2023 voor hoofdverblijven, maar volledig van kracht voor tweede verblijven.
    • In populaire toeristische zones kan dit flink oplopen:
      • Biarritz: tot €1.700
      • Ariège: minder dan €400
    • Sinds 2024 mogen gemeenten het tarief met max. +60% verhogen voor tweede verblijven.

👉 Raadpleeg je tarieven via:

  • impots.gouv.fr > je belastingportaal
  • Gemeentewebsites of lokale belastingkantoren
  • De verkoper/makelaar (verplichte info bij verkoop)

 

2. Franse vermogensbelasting: Impôt sur la Fortune Immobilière (IFI)

Wanneer van toepassing?

Als je op 1 januari meer dan €1.300.000 aan netto onroerend vermogen in Frankrijk bezit, ben je IFI-plichtig — ook als Belgische niet-inwoner.

Wat telt mee?

  • Woonhuizen, vakantieverblijven, gronden, gebouwen in aanbouw
  • Volledige belasting op vruchtgebruik
  • Aftrekbare schulden: hypotheken of renovatieleningen (mits bestaand op 1 januari)

Tarieven

Nettovermogen Tarief
Tot €800.000 0%
€800.001 – €1.300.000 0,5%
€1.300.001 – €2.570.000 0,7%
€2.570.001 – €5.000.000 1,0%
€5.000.001 – €10.000.000 1,25%
> €10.000.000 1,5%

📝 Aangifte via impots.gouv.fr, samen met je Franse inkomstenbelasting.

🧠 Tip: Structurering via vruchtgebruik/blote eigendom kan voordelig zijn — enkel de vruchtgebruiker is belastbaar.

 

3. Wat doet België met je Frans vastgoed?

Aangifteplicht

  • Elke Belgische belastingplichtige moet zijn buitenlands vastgoed aangeven.
  • Sinds 2021 gebruikt België een fictief kadastraal inkomen, berekend op basis van Franse huurwaarden.

Geen dubbele belasting, wél progressievoorbehoud

België belast je Franse woning niet rechtstreeks, maar gebruikt het buitenlands vastgoedinkomen om het belastingtarief op je andere inkomsten te bepalen — dat is het progressievoorbehoud.

💡 Voorbeeld:
Je hebt €30.000 pensioeninkomsten en een Frans KI van €3.000. Je wordt in België belast alsof je €33.000 verdient, maar enkel op de €30.000. Het tarief ligt dus mogelijk hoger omdat je in een hogere belastingschijf terechtkomt.

 

4. Regionale verschillen: waar betaal je meer (of net minder)?

Regio Taxe foncière Taxe d’habitation Opmerking
Parijs (75) €2.800 €1.900 Hoge stedelijke druk
Nice (06) €2.200 €1.600 Toeristisch + verhoging
Biarritz (64) €1.900 €1.700 Verhoogde d’habitation
Dordogne (24) €700 €500 Landelijk en betaalbaar
Ariège (09) €500 €350 Zeer lage belastingdruk

📍 Tip: Vraag bij aankoop altijd om recente aanslagbiljetten van de vorige eigenaar en informeer of er geplande verhogingen zijn in de gemeente.

 

5. Belangrijke tips voor Belgische eigenaars

  • ✔️ Controleer jaarlijks je belastbare vastgoedwaarde — zeker voor de IFI.
  • ✔️ Laat je begeleiden bij aankoop of schenking via een Franse notaris.
  • ✔️ Kies je locatie bewust — de fiscale verschillen lopen in de duizenden euro’s.
  • ✔️ Wees alert op progressievoorbehoud en overweeg optimalisatie via een fiscalist.

 

Een huis in Frankrijk blijft een bron van rust en plezier, op voorwaarde dat je fiscaal goed voorbereid bent. Door je rechten en plichten te kennen, voorkom je verrassingen en geniet je zorgeloos van je stukje Frankrijk.

Herziening van de kadastrale huurwaarde van uw tweede verblijf in Frankrijk vanaf 2026

De Franse regering is al enkele jaren aan het sleutelen aan de fiscaliteit met de bedoeling om het belastingstelsel te vereenvoudigen. Zoals bekend is (was?) ook onze Belgische federale regering dat van plan.

Frankrijk kent twee soorten belastingen op onroerend goed: de immobiliënbelasting (“taxe foncière”) en de woonbelasting (“taxe d’habitation”). Terwijl de eerste moet worden betaald door de eigenaars van bebouwde eigendommen, heeft de tweede alleen betrekking op de bewoner van een woning. Een Belgische eigenaar van een tweede verblijf in Frankrijk die deze woning zelf bewoont, betaalt dus zowel immobiliënbelasting als woonbelasting.

Beide belastingen – en ook de belasting op de huisvuilophaling – zijn gebaseerd op de kadastrale huurwaarde, d.w.z. de theoretische huur die het onroerend goed zou kunnen opbrengen als het zou worden verhuurd. Die huurwaarde moet vervolgens met de verschillende belastingtarieven van de gemeente worden verrekend. De huurgrondslagen, die afhangen van een groot aantal factoren zoals de geografische ligging van de woning of de kenmerken ervan (oppervlakte, aantal kamers, enz.), worden nog steeds vastgesteld op basis van een evaluatie van de huurmarkt in 1970. Met uitzondering van een herwaardering op departementaal niveau in 1980, zijn deze waarden sindsdien nooit herzien en wordt elk jaar op nationaal niveau een uniforme actualiseringscoëfficiënt toegepast. Ze zijn nu dus volledig achterhaald, omdat ze voorbijgaan aan de veranderingen die de afgelopen 50 jaar hebben plaatsgevonden. Ook dit fenomeen, lineaire indexering van het kadastraal inkomen zonder rekening te houden met gewijzigde omgevingsfactoren,  lijkt sterk op de Belgische situatie.

Om hieraan te verhelpen voorzag de Franse begrotingswet voor 2020 in een herziening van deze waarden op basis van de huurprijzen die in 2023 op de huurmarkt worden waargenomen. Daartoe geven de verhuurders aan de belastingdienst de gegevens op van elk van hun eigendommen, met inbegrip van de aangerekende huurprijzen. Vanaf 2026 wordt een herziene huurwaarde toegepast op alle eigendommen. Ook Belgische eigenaars van een onroerend goed in Frankrijk, ongeacht of ze dat goed al dan niet verhuren of zelf – permanent of als tweede verblijf –  bewonen, zullen vanaf dat jaar hun immobiliënbelasting en, desgevallend, hun woonbelasting op basis van een nieuwe kadastrale huurwaarde betalen.

Een toeslag op je tweede verblijf in Frankrijk al in 2023?

Op kortere termijn is er echter voor tweedeverblijvers in Frankrijk een andere wijziging belangrijk op fiscaal vlak.

Zoals de meeste van onze leden, eigenaars van een tweede verblijf in Frankrijk,  weten, wordt daar vanaf 2023 de woonbelasting op eerste woningen afgeschaft. Wie permanent in Frankrijk resideert, betaalt dan geen woonbelasting meer. Deze belasting blijft alleen nog van toepassing op tweede woningen (ongeacht de nationaliteit van de eigenaar). Bovendien voorziet een wijziging van de nationale begroting voor 2023 in het recht van burgemeesters om een toeslag op alle tweede woningen te heffen als hun gemeente in een “spanningszone” ligt. Momenteel is een dergelijk toeslag enkel mogelijk  in een agglomeratie met ten minste 50.000 inwoners. Met deze wijziging zullen burgemeesters van alle gemeenten in  zogenaamde “spanningszones” , ook die buiten de agglomeraties,  een toeslag op de woonbelasting van de bewoners van tweede woningen kunnen heffen. Het aantal van deze gemeenten wordt geschat op 5000.

Dit betekent niet dat al deze 5000 gemeenten zich zullen haasten om deze “overbelasting” te heffen op hun tweedeverblijvers. Burgemeesters mogen zelf beslissen of ze deze extra belasting, die varieert van +5% tot +60% (!), al dan niet toepassen. Onze ervaring in België leert ons echter dat gemeentebesturen geneigd zijn om eigenaars van een tweede verblijf meer lokale belastingen te laten betalen om vaste inwoners die in de gemeente wonen (en stemmen) te bevoordelen.

Vraagt u zich af of uw tweede verblijf in één van die 5000 gemeenten ligt? Het gaat voornamelijk over gemeenten in Ile-de-France, Provence-Alpes-Cote d’Azur en Corsica. Maar ook aan de kust, een beetje in Normandië, veel meer in het zuiden van Bretagne, aan de Atlantische kust, en natuurlijk aan de hele Middellandse Zeekust. Als u wilt weten of u mogelijk bent getroffen, kunt u terecht op deze officiële website van de Franse overheid en typt u de naam in van de gemeente waar uw huis of appartement zich bevindt.

Krakers in uw tweede verblijf in Spanje. Wat nu?

Tijdens de coronacrisis en de daaraan gekoppelde reisbeperkingen was er in de media opvallend meer aandacht voor de problemen van eigenaars van tweede verblijven van wie de woning werd bezet door krakers.  Die mensen terug uit uw huis of appartement krijgen, is minder eenvoudig dan vaak wordt gedacht. In dit blogbericht bekijken we wat meer in detail de regels die daaromtrent in Spanje gelden.

Kraken van woningen is ook in Spanje meestal een strafbaar feit

Zoals in de meeste landen wordt illegale bezetting van andermans eigendom ook in Spanje bestraft indien de bezetter een strafbaar feit heeft gepleegd om in de woning binnen te kunnen raken.  Twee misdrijven komen in aanmerking: inbraak (artikelen 202 of 203 van het Spaans strafwetboek) of usurpatie. (artikel 245). Inbraak kan bestraft worden met gevangenisstraf van 6 maanden tot 4 jaar. Usurpatie is het, intentioneel en zonder toestemming, andermans eigendom bewonen of daarin verblijven tegen de wil van de eigenaar. Dat misdrijf wordt gestraft met een geldboete van drie tot zes maanden.

De meeste gevallen van “kraak” van een woning gaan gepaard met één van deze twee misdrijven en dan kan het slachtoffer zich richten tot de politie en het parket. Men moet er echter rekening mee houden dat de politie de bezetters niet zomaar uit de woning kan zetten. Het moet bijvoorbeeld voor het misdrijf van usurpatie duidelijk bewezen zijn dat uit het gedrag van de eigenaar niet kon afgeleid worden dat de bezetting impliciet een tijd lang werd geduld. Ook is er niet altijd van “inbraak” sprake in juridische zin, bijvoorbeeld wanneer een woning niet regelmatig gebruikt wordt als eerste of tweede verblijf maar al enige tijd onbewoond is gebleven. In het Spaanse recht wordt “inbraak” namelijk gedefinieerd als het zich onrechtmatig toegang verschaffen tot een ruimte die daadwerkelijk als privéwoning wordt gebruikt. Dat is bijvoorbeeld niet het geval bij het kraken van een onbewoond huis dat al geruime tijd leegstaat. In dat geval kan wel van “usurpatie” sprake zijn.

Betrapping op heterdaad en de zogenaamde “48 uren-regel”

In principe kan de politie de krakers  niet uit de woning zetten zonder rechterlijk bevel en het verkrijgen van een dergelijk vonnis tot uitzetting duurt al gauw drie tot vier maanden.  De politie kan echter uitzonderlijk wel onmiddellijk tot uitzetting overgaan wanneer sprake is van betrapping op heterdaad.     Volgens de jurisprudentie van het Spaanse Hof van Cassatie is betrapping op heterdaad van toepassing in een aantal gevallen, zoals bijvoorbeeld wanneer de feiten rechtstreeks door de politie worden vastgesteld, wanneer buren de politie melden dat er mensen een woning binnendringen door een raam of deur open te breken of wanneer aan een alarmcentrale wordt gewaarschuwd dat er een inbraaksignaal in het gebouw is geactiveerd.

In sommige media is in dit verband gewag gemaakt van een zogenaamde “48 uren-regel” maar die regel bestaat helemaal niet. Betrapping op heterdaad heeft in het Spaanse recht niets te maken met het al dan niet respecteren van een termijn waarbinnen de inbraak aan de politie gemeld moet worden. Snel reageren is uiteraard belangrijk maar het is niet zo dat wie binnen de 48 uur naar de politie stapt, de garantie krijgt dat de krakers uit het huis zullen worden gezet zonder de noodzaak van een rechterlijk bevel. Omgekeerd kan een melding aan de politie na, bijvoorbeeld, drie of vier dagen nog steeds aanleiding geven tot onmiddellijke uitzetting, namelijk op voorwaarde dat de daders door buren, voorbijgangers, conciërge, private veiligheidsagenten of anderen op heterdaad werden betrapt en daarvan bewijs kan worden voorgelegd.

Niet elke illegale bezetting van een woning is een zaak voor de politie

Niet elke onrechtmatige bezetting van een woning gaat gepaard met het plegen van een strafbaar feit. Het is ook mogelijk dat de degene die uw woning in Spanje bezet, geen intentie had om een misdrijf te plegen of dat er geen enkel bewijs is van een misdrijf.  Net als in ons land zal de Spaanse politie weinig kunnen doen indien geen strafbaar feit wordt aangetoond. De enige manier om in dat geval iemand uw woning te krijgen, is dan een verzoekschrift bij de burgerlijke rechtbank. Men heeft op dat moment de keuze tussen een viertal verschillende burgerlijke procedures, waarvan de ene al wat sneller dan de andere tot concreet resultaat leidt. Eén van die procedures, die door een wet van 2018 werd gewijzigd,  laat toe dat de eigenaar onmiddellijk na het verkrijgen van een vonnis in eerste aanleg zijn woning terug in bezit kan nemen. De tegenpartij kan dus niet in de woning blijven zitten door beroep tegen dat vonnis in te stellen. Daarom wordt deze procedure in het geval van een klassiek geval van bezetting door krakers momenteel het meest gebruikt.

Praktische richtlijnen voor eigenaars van een woning in Spanje

Om uit te maken of men al dan niet bij de Spaanse politie of de Guardia Civil  terecht kan, is het raadzaam  een beroep te doen op een advocaat zodra men melding krijgt dat uw woning werd gekraakt. Die advocaat kan u de juiste juridische strategie voorstellen om de zaak zo snel mogelijk opgelost te krijgen. Inschakeling van een advocaat is zeker nodig voor wie zelf niet de Spaanse taal machtig is. Om een geschikte Spaanse advocaat te vinden, kan men zich tot TWERES wenden.

Indien men een procedure voor de burgerlijke rechtbank moet instellen, is sowieso de bijstand van een advocaat en van een “procureur” verplicht. Een procureur is de persoon die de verantwoordelijkheid op zich neemt om namens de cliënt met de rechtbank te communiceren. Een procureur is verbonden aan één bepaalde rechtbank waar hij of zij bevoegd is om te communiceren met de rechter namens zijn of haar cliënten. In Spanje is een procureur nog steeds verplicht.

De Spaanse overheid raadt eigenaars van gekraakte woningen zelf aan om snel klacht in te dienen. Daarvoor stelt ze een mobiele applicatie “Alertcops” ter beschikking. Men kan de app via Google Play en via de App Store downloaden, zich vervolgens registreren en dat bevestigen na een ontvangen SMS. Eenmaal goed geïnstalleerd, kan men via de test of ‘Alerta de prueba’ de smartphone app uitproberen. Er wordt op dat moment een tekstbericht naar de mensen achter AlertCops gestuurd en als alles goed functioneert ontvangt men het bericht ‘The system can process your alerts’ of in het Spaans ‘El sistema puede procesar sus alertas’. AlertCops kan niet enkel in het Spaans gebruikt worden maar ook in het Engels, Duits en Frans.

Ook belangrijk is dat men bij een klacht naar aanleiding van een gekraakte woning een recent eigendomsbewijs kan voorleggen. Dat kan op eenvoudige wijze online verkregen worden via de overheidswebsite https://www.registradores.org en kost ongeveer 10 EUR. Bovendien is het best om zoveel mogelijk bewijsstukken bij te voegen, zoals verklaringen van buren, conciërge, bewakingsbedrijf, e-mails of sms-berichten die u van de bezetting op de hoogte hebben gesteld, etc. Op die manier kan maakt men kans dat er  “betrapping op heterdaad” is en de krakers door de politie kunnen worden uitgezet zonder tussenkomst van een rechter.

Wanneer dat toch niet lukt en de rechtbank moet ingeschakeld worden, is, zoals al aangegeven, een advocaat nodig. Ondanks de wetswijziging van 2018 vergen de gerechtelijke procedures nog altijd veel tijd want ook de Spaanse justitie werkt nogal traag.

Het is, tot slot, ook daarom evident dat de Spaanse autoriteiten preventieve maatregelen aanbevelen, zoals installatie van veiligheidssloten, een goed alarmsysteem, liefst permanent verbonden met een bewakingsbedrijf, webcamera’s en verwittigen van een buur bij lange afwezigheid.

Reacties? Stuur uw e-mail naar nicole@tweres.be

Toegang tot tweede woningen in Duitsland tijdens de corona lock-down

De maatregelen in Duitsland in de strijd tegen het coronavirus waren van meet af aan niet gericht op een algemeen verbod op de toegang tot tweede woningen. Aan het begin van de pandemie waren er verschillende voorschriften voor tweede woningen naargelang de deelstaat. Er waren aanbevelingen en in sommige deelstaten werd het burgers die niet hun hoofdverblijf in de deelstaat van hun tweede woning hadden, aanvankelijk verboden om de grens van hun deelstaat over te steken en hun tweede woning te bezoeken.

Dit veranderde snel nadat de administratieve rechtbanken in een aantal deelstaten het verbod op het gebruik van tweede woningen hadden opgeheven of opgeschort. De rechtbanken vonden het verbod om naar de tweede verblijfplaats te reizen disproportioneel en dus onwettig. De regeringen van de betrokken deelstaten hebben hierop gereageerd door hun regelgeving onverwijld te wijzigen.

Enkel voorbeelden:

  • Berlijn/Brandenburg: na een beslissing van het Hoger Administratief Gerecht van Berlijn-Brandenburg in maart heeft een woordvoerder van het Brandenburgse Ministerie van Binnenlandse Zaken duidelijk verklaard: “Iedereen die een vakantiehuis of appartement in Brandenburg bezit, mag dit natuurlijk zelf gebruiken”.
  • Mecklenburg-Vorpommern, een zeer toeristische regio aan de Duitse Oostzeekust: na een uitspraak van het Hooggerechtshof van Greifswald op 9 april 2020, dat het reisverbod voor de lokale bevolking heeft opgeheven, heeft de deelstaatregering op 17 april 2020 besloten dat iedereen die in Mecklenburg-Vorpommern woont, elke plaats daar mag bezoeken, inclusief een tweede huis aan de kust en op de Oostzee-eilanden.
  • Sommige deelstaten in Duitsland, zoals Beieren, ook een streek met zeer aantrekkelijke en populaire toeristische plaatsen, evenals Saksen-Anhalt en Noordrijn-Westfalen, hebben op geen enkel moment het eigen gebruik van tweede woningen verboden.

Conclusie: in Duitsland werden de tweedeverblijvers tijdens de corona-crisis uiteindelijk niet verhinderd om van hun eigendom gebruik te maken, zelfs indien dat in een andere deelstaat lag.

Lock-down en tweede verblijven in Frankrijk: een andere aanpak dan het zeer strenge verbod in België

Vanaf dinsdag 17 maart ’s middags ging Frankrijk, net als de meeste andere landen in Europa rond dezelfde periode, in lock-down. Slechts enkele verplaatsingen waren toegestaan en alleen op basis van een attest. Bij gebrek aan bewijs riskeerden onze Franse buren een boete van 135 euro. In tegenstelling tot wat we in België zagen, was het doorbrengen van de lock-down in een tweede verblijf niet verboden. Mensen die op 17 maart om 12 uur ’s middags in hun tweede verblijfplaats waren, mochten daar blijven.

Weliswaar was het absoluut verboden om heen en weer te pendelen tussen het tweede verblijf en de hoofdverblijfplaats. Net als in België zorgde de aanwezigheid van de eigenaars in hun tweede verblijfplaats voor enige commotie onder een deel van de lokale bevolking. In een interview met Paris-Match gaf antropoloog Jean-Didier Urbain enkele interessante commentaren op wat er in Frankrijk gebeurde.

Klik hier om het interview (in het Frans) te lezen.